Opinie

Racisme en discriminatie binnen de politie is een structureel probleem.

Een deel van onze jongeren hebben zich, na jarenlange indoctrinatie in de christelijke sekten, eindelijk bevrijd uit de greep van zelfverklaarde profeten, apostelen en andere knechten van de witte superioriteitswaan.

Fotograaf Jefren Mesa maakt alle deelnemers aan het Memre project een foto die representatief is voor het verhaal dat je verteld wil hebben. 

Als kleine jongen moest ik een paar keer per week wel twee tot drie kilometer lopen van huis naar mijn vader zijn werkplek, om hem zijn avondeten te brengen. M’n moeder pakte het in een Tupperware bakje, knoopte een kraakschone doek eromheen en dat ging dan in een tas. Daarmee liep ik door de hete […]

Mijn jongste zoon stelde me laatst ineens een vraag die een gesprek lanceerde dat een blauwdruk kan zijn voor hoe we samen de wereld een betere plek kunnen maken.

Rosita Mo-Ajok, 41 jaar, is geboren in Amsterdam; ze is een alleenstaande moeder van een dochter van 20 jaar. Ze werkt bij een woningstichting en houdt zich bezig met het vergroten van de leefbaarheid van huurders in Zuidoost. Mo-Ajok is ook (vrouwen)coach en leert vrouwen die niet blij zijn met hun leven, krachtig te kiezen […]

Mariam Lo-Fo-Wong schrijft voor het Memre project en neef Andrej Lo-Fo-Wong doet de research in Suriname. Ze staan hier samen op de foto (1968).  Die meneer van je kan niets vinden, hóór. Er is geen geboorteakte of overlijdensakte van onze overgrootmoeder” Mijn neef appt vanaf het CBB, het Centraal Bureau voor Burgerzaken in Paramaribo. We doen […]

Het gebeurt zeker één keer per dag dat ik uit mijn social media pauze treed en dan beland in een thread over de bitch-slap die over de hele wereld te horen was en haar al meer dan een week in de ban houdt.

Doo Sjolanda Velland De voorstelling begint rustig en wordt langzaam opgebouwd. Net als je lekker in je stoel en in het stuk denkt te zitten volgen de confrontaties elkaar snel op. Het publiek raakt betrokken, soms muisstil, maar voelbaar geraakt. Er is een moment zó overduidelijk racistisch en komisch tegelijk dat het publiek spontaan begint te […]

Wanneer ik mijn huis opruim ben ik twee dagen zoet met het lezen van oude brieven en het bekijken van vergeelde foto’s. Tijdrovend. Blijkbaar kan ik ook niet gericht door de archieven bladeren…steeds opnieuw een intrigerende naam, een interessante plantage of een eigenaar waar ik meer van wil weten. Onrustig maakt het me ook. Ik voel de neiging om naar onze minister-president te schrijven; ‘zeg, ik krijg nog geld van u’.